Panellinios AC, mijn tweede thuis in Athene
Pedro en ik verblijven op een appartement in Ano Kypselis, een volkswijk in de noordelijke stadsrand van Athene. Een korte busrit brengt me naar Areos Park, het complex waar Panellinios AC gevestigd is, de oudste sportclub van Athene. De schoolstage mocht in geen geval mijn sportieve ambities doorkruisen en samen met mijn trainers wogen we de argumenten voor en tegen een lang verblijf in de Griekse hoofdstad tegen mekaar af.
De balans was gauw gemaakt. Een verblijf in het buitenland leek me vooral een goede levenservaring en sportief heeft Athene onweerlegbare troeven. En Griekenland is een echt sportland. Atletiek is er heel populair en de federatie en de clubs zijn er professioneel georganiseerd. Vóór mijn vertrek legden we contacten met de voorzitter van Panellinios AC, die onmiddellijk toezegde op mijn vraag om bij hen in de club te mogen trainen. Ik werd er onthaald door Alexios Alexiopoulos, sportief directeur van de atletiekafdeling en zelf ooit Olympisch deelnemer op de 100m en de 200m.
In Areos Park is er de hele dag een grote bedrijvigheid die je stimuleert om geen enkele training over te slaan. Ik maakte er ook snel vrienden. De kiné's die me onder handen namen, om mijn stramme spieren los te maken of om pijnlijke ligamenten te behandelen. De vrijwilligers in de cafetaria, de atleten die er trainen. En natuurlijk andere medestudenten die uit alle hoeken van Europa komen.
Het sportcomplex ligt in het hart van de studentenwijk van Athene, er heerst altijd een gezellige drukte en een bruisende sfeer. In de lente is het immers altijd mooi, zomers weer in Athene. In maart is mijn springtrainer Ivo een weekje op bezoek geweest met zijn vrouw Martine. Hij zorgde ervoor dat ik bij Panellinios terecht kon. Hij was opgetogen over de trainingsfaciliteiten waar ik gebruik van kan maken. Zo train ik af en toe in het hypermoderne Olympische stadion van Athene en kan ik dag en nacht bij Alexios terecht voor alles wat mijn trainingen aangaat. Alexios hielp ons aan een appartement, hij liet me ooit per ambulance naar de spoedgevallen voeren (gescheurde ligamenten!) en informeert me over trainingen en wedstrijden.
Pedro en ik zitten nu in de laatste rechte lijn: thesis schrijven, presentaties voorbereiden, lange dagen werken tegen de deadline. We zijn fier op het project dat we afgeleverd hebben en we willen dus ook in schoonheid eindigen. Perfectionisme, het is eigen aan topsporters, zeggen ze.
Als ik mijn selectie voor Erfurt kan afdwingen, dan mag ik hopen op een profcontract als atlete vanaf november. Daar hoop ik vurig op, want ik leef en train immers al enkele jaren als profatlete, maar de combinatie met studeren valt me soms wel zwaar.
Tot binnenkort!
Vriendelijke en sportieve groetjes
Jessica Van de steene