"De jeugdhulp blijft altijd deel van je".

Naar aanleiding van het overlijden van Jordy Brouillard, intussen 10 jaar geleden, vertelde onderzoeker Janis Vancoppenolle aan VRT NWS en Terzake een deel van haar eigen verhaal en kijk op de jeugdhulp.

Mijn verhaal is verre van hetzelfde als dat van Jordy, net zoals elk verhaal in de jeugdhulp. Maar het raakt wel zoals vele verhalen aan gelijkaardige dingen.

Toen ik op mijn zestiende wegliep uit de jeugdhulp, had ik nog recht op begeleiding. Maar als iemand mij toen gevraagd had om terug te keren, was mijn antwoord heel duidelijk geweest: nooit.

Ik wilde niet langer geholpen worden omdat ik al jarenlang het gevoel had dat ik nergens over mee kon beslissen en dat mijn mening over mijn eigen traject werd weggewuifd.
Dit resulteerde in een enorme wil om te ontsnappen uit het systeem.

En misschien is dat een nuance die we soms verliezen wanneer we spreken over jongeren die ‘hulp weigeren’.
Want geen hulp meer willen, betekent niet noodzakelijk dat je niemand nodig hebt.

Het betekent dat de vorm waarin hulp wordt aangeboden niet voelt als hulp en dat autonomie op dat moment belangrijker wordt dan veiligheid.
Dat iemand afstand neemt van een systeem, wilt niet zeggen dat deze geen behoefte meer heeft aan verbinding, erkenning of ondersteuning.

Het overlijden van Jordy heeft ons gedwongen om ons systeem te herbekijken en dat is ook gebeurd. Maar het mooie verhaal dat is neergepend in het nieuwe decreet is dat ook zo makkelijk toepasbaar? Hoe vertaalt die ambitie zich in de dagelijkse praktijk?

Want wat horen we vandaag als een jongere 'nee' zegt?
Wordt onze hulp zo georganiseerd dat jongeren de weg terug kunnen vinden wanneer ze eerst afstand namen?

Dank aan Laura Verhaeghe en Sara Van Boxstael voor de zorgvuldigheid en ruimte waarmee ze dit verhaal hebben gebracht.